zaterdag 11 april 2015

Gedicht: Onweerstaanbaar Onvervangbaar

Dit gedicht komt deze lente in een bundel te staan.

Onweerstaanbaar onvervangbaar


ik klots ruw tegen de robuuste rots
druppels dwarrelen richting land
waar een oude man staat, met in zijn linkerhand
een flinke camera. Hij houdt hem losjes vast
er worden foto’s gemaakt van mij
van een afstand en van dichtbij.
uit de bosjes stapt een jonge gast, die een pakje drinken
schaamteloos in mijn schuimende golven smijt
het plakkerig pakje wil nog niet zinken, alleen maar stinken

met weemoed denk ik terug, aan tijden vol met trots
hoe ik stroomde onder de balsa boogbrug
in een tropisch land, niet ver van mijn bron
ik droomde dwarrelige druppels richting grote zeeën
die nog niet waren besmeurd of met olievlekken gekleurd
de oude man maakt nog wat foto’s en betreurt
dat hij de jonge gast niet tegenhouden kon

ik weet niet wanneer het eigenlijk begon
maar ik ben niet langer onaantastbaar
alleen onweerstaanbaar
onweerstaanbaar onvervangbaar

Corinne Poleij (2015)


1 opmerking: